Co-ouderschap: niet altijd de beste keuze voor je kind

Echter, zoals ik al in mijn blog ‘3 redenen waarom je co-ouderschap niet zomaar moet accepteren’ heb beschreven, zou co-ouderschap niet de standaard moeten zijn. Er zou naar mijn mening in ieder geval gekeken moeten worden of het de beste optie is voor ouders én kinderen. Er zijn namelijk redenen waardoor co-ouderschap niet altijd de beste keuze is voor je kind.

In dit blog bespreek ik drie belangrijke aandachtspunten bij het maken van een keuze voor co-ouderschap: de valkuilen, de momenten waarop het wel of niet werkt, en de alternatieven die soms beter passen.

Wat zijn de valkuilen van co-ouderschap?

Veel ouders onderschatten de praktische en emotionele impact van co-ouderschap. Enkele veelvoorkomende valkuilen zijn:

• Communicatieproblemen tussen de ouders: co-ouderschap vereist voortdurende afstemming over de kinderen, bijvoorbeeld over school, sport, verjaardagen en vakanties. Als de communicatie tussen de ouders stroef verloopt lijdt het kind daar direct onder. Het is dan ook belangrijk dat ouders bereid zijn en in staat zijn hun gevoelens als ex-partners aan de kant te zetten en als ouders van de kinderen samen te werken in het co-ouderschap.
• Twee werelden: sommige kinderen vinden het zwaar om steeds te schakelen tussen twee huizen met mogelijk verschillende regels of opvoedstijlen. Ik vraag daarom dan ook vaak aan ouders om in het ouderschapslan ook afspraken te maken over de regels in beide huizen. Denk aan afspraken over het gebruik van de mobiele telefoon/schermen, bedtijden etc.
• Praktische belasting: co-ouderschap vraagt van ouders en kinderen veel flexibiliteit en aanpassingsvermogen. Bijvoorbeeld: spullen moeten heen en weer tussen huizen (en spullen worden vergeten en moeten worden opgehaald/nagebracht). Ook is er vaak extra reistijd voor kinderen en ouders en vereist de co-ouderschapsregeling dat ouders bij elkaar in de buurt blijven wonen. Dit kan leiden tot stress en ongemak bij ouders en kinderen.

Lees ook: ‘Zorgregeling voor baby’s en hele jonge kinderen: wat is goed?’

​Wanneer werkt co-ouderschap?

Ik heb in de praktijk gemerkt dat co-ouderschap een goede regeling is voor sommige ouders en kinderen. Belangrijk daarbij is dat er sprake is van de juiste omstandigheden die maken dat het co-ouderschap werkt. Ik denk daarbij aan omstandigheden als:

• De ouders wonen redelijk dicht bij elkaar. Dat is gemakkelijk met school, sportclub(s) en vriendjes in de buurt. De ouders moeten ook bereid zijn om voor de duur van het co-ouderschap bij elkaar in de buurt te blijven wonen.
• De ouders kunnen constructief en respectvol communiceren, ook als er meningsverschillen zijn. Zoals ik hiervoor al aangaf, moeten de ouders bereid zijn samen te werken in het co-ouderschap.
• Het kind is stabiel en flexibel genoeg om met de wisselingen van adres om te gaan. Daarbij is natuurlijk ook van belang wat voor soort regeling je kiest: een ‘week op/week af’ regeling geeft weinig wisselingen en biedt een duidelijke structuur. Zeker voor oudere kinderen blijkt dit een goede regeling te zijn. Voor jonge kinderen is het echter vaak een regeling die te lang duurt: zij missen de andere ouder dan te veel. Dat vergt dan een regeling met meer wisselingen in de week, hetgeen ook weer onrust kan veroorzaken.

En wanneer juist niet?

Uit het voorgaande blijkt ook bij welke omstandigheden co-ouderschap niet goed werkt:

• Er zijn veel spanningen of conflicten tussen de ouders en de kinderen hebben hier last van.
• De ouders wonen ver uit elkaar, waardoor reistijd en school te belastend worden.
• Het kind heeft last van de voortdurende wisselingen en heeft meer behoefte aan structuur.

Zoals ik hiervoor ook al aangaf, vind ik het heel belangrijk dat ouders kijken naar wat het beste is voor hun kinderen en wat het beste is voor henzelf (en naar wat haalbaar is). Uiteraard klinkt co-ouderschap heel aantrekkelijk en voelt het eerlijk omdat beide ouders evenveel zorgen. Maar in de praktijk blijkt dat co-ouderschap niet altijd de beste oplossing. Er zijn goede alternatieven voor co-ouderschap:

• Een hoofdverblijf bij één ouder met een duidelijke, ruime zorgregeling bij de andere ouder. Denk aan een lang weekend per 14 dagen en een wekelijke overnachting doordeweeks. Dit geeft rust en structuur.
• Asymmetrisch co-ouderschap (bijvoorbeeld 60/40 in plaats van 50/50). Zo krijgt het kind meer stabiliteit, maar blijft de andere ouder volop betrokken.
• Birdnesting (tijdelijk): het kind blijft in het ouderlijk huis en de ouders wisselen af. Dit kan in sommige situaties rust geven, maar is in de praktijk vaak een tijdelijke oplossing. Je leest er meer over in mijn eerdere blog ‘Birdnesting, een nieuwe ontwikkeling binnen co-ouderschap’.

Kortom

Co-ouderschap is dus zeker niet altijd de beste oplossing, en al helemaal niet een keuze die je zomaar moet maken. Iedere situatie is uniek. Denk er dus goed over na of co-ouderschap bij jullie past en of het op de lange termijn ook haalbaar is. En bedenk daarbij ook dat als er eenmaal sprake is van co-ouderschap, het heel lastig is om tot een aanpassing te komen.

Twijfel je over co-ouderschap of een andere zorgregeling? Laat je goed adviseren voordat je beslissingen neemt die grote invloed hebben op het leven van je kind en dat van jezelf.